unnamed_23.jpgFilmski program Queer MoMenti nastavlja se 25. i 26. veljače (ponedjeljak, utorak) s adresom u zagrebačkom kinu Europa (Varšavska 3), prikazivanjem dokumentarnog filma Liam (2018.) Isidorea Bethela te igranog filma Tucanje (Frig, 2018.) u režiji Antonyja Hicklinga.

Isidore Bethel francusko-američki je filmski redatelj. Njegov filmski rad prikazan je u službenoj konkurenciji filmskog festivala u Cannesu, u njujorškom Muzeju moderne umjetnosti i na američkoj javnoj televiziji (PBS).

Neposredno nakon odlaska u Francusku na studij filma, filmašev najbolji prijatelj umire u Sjedinjenim Državama. Kroz formu dokumentarnog filma, performansa i animacije, Isidore Bethel predstavlja nam sablasan portret, portret koji autora filma potiče na vlastito promišljanje odnosa s vlastitim roditeljima i njegovom novom ljubavlju u francuskoj prijestolnici. Nagrada žirija: Paris’ LGBTQ+ Film Festival Chéries-Chéris, Wicked Queer Boston LGBT Film Festival.

Hicklingove filmove karakterizira vjerski simbolizam, metafora i eksplicitne seksualne reprezentacije, pri čemu autor često briše granicu između stvarnog i nadrealnog. Filmašev stil isprepliće kazališne žanrove, slobodno prelazeći iz drame u ples te nadilazi tradicije pojedinih umjetničkih oblika. Hicklingovo stvaralaštvo obuhvaća izvedbenu umjetnost, poeziju i slikarstvo. Nakon siječanjskih projekcija filmova Gay dječak i Gdje konji umiru intrigantnih uradaka autobiografske prirode, pred nama je Tucanje, film koji označava svršetak onog što Hickling naziva svojevrsnim 'prvim poglavljem'.

Tucanje, film u tri dijela (Ljubav, Sranje i Sperma), eksperimentalna je drama koja započinje krajem ljubavne afere. Ljubav i rezultirajuće iskustvo prikazani su kao metafora koja nadilazi osobno i dublje razmatra životne cikluse, te na kraju postaje refleksija o životu, smrti i ponovnom rođenju.

Otvaranjem osobnom pjesmom i popraćen fragmentiranim slikama, film ubrzo uranja u de Sadeov svijet iz "120 dana Sodome" te samim time označava silazak u vlastiti, osobni pakao, otkrivajući skriveno lice društva. Miješajući poetike plesa, poezije i drame, film predstavlja ilustraciju nasilnog obreda prijelaza koji nas vodi na put šamana, put oslobođenja. Kao takvo, tijelo protagonista postaje alat za učenje, ali i sirovina za istraživanje.